3voor12/Nijmegen-Arnhem - maart 2008
“Het Nederlands/Chinees trio Monokino krijgt de eer deze avond af te sluiten. Zij doen dit zoals van hen bekend is. De band stond namelijk al eerder op de planken van het Nijmeegse NDRGRND. Monokino, sinds vorig jaar opererend met drummer, is één van Nederlands betere indiebands.”
LiveXS - februari 2008
“De fraaie liedjes van de band komen goed uit de verf. Muzikaal zijn ze wat aparter dan de rest en dat is te zien: het publiek kijkt de kat uit de boom, maar na afloop hoor je alleen maar positieve verhalen.”
LiveXS - november 2007
“Bij het einde van de show, die zelfs even stil ligt vanwege technische problemen op het podium, staan er veel belangstellenden. Monokino maakt nog steeds dezelfde complexe popliedjes met een maffe twist, maar door het vele spelen van de afgelopen maanden klinkt de band als de spreekwoordelijke klok.”
Musicfrom.nl - oktober 2007
“Daarna is het de beurt aan Monokino. De bio spreekt voor zich. Tours in China en groot in Amsterdam. Op het podium verschijnen digitale super-apparaten, waar achter een klein Chinees meisje plaatsneemt. De zanger oogt als een collegeboy met een hip kapsel. Het eerste nummer van de set is een bom. Een lekker elementaire rock ‘n roll-riff wordt ondersteund door freaky geluiden uit de digitale monsters. De drummer speelt op een origineel ogend apparaat, bestaande uit reguliere toms en elektronische drum-pads.” “…Monokino aan het einde van haar set een goede indruk achter te laten. Het volume neemt toe en de hyperactieve drummer, die overigens qua speelwijze veel wegheeft van de drummer van Joy Division, stuwt het geheel lekker op. De groep eindigt met een mooi rustig nummer, waarna de zanger/gitarist en het meisje met haar bliep-machines de kaars uit blazen.”
3voor12/Arnhem-Nijmegen - oktober 2007
“Monokino is een eigenzinnig trio van internationale oorsprong. Toetseniste Yu Jin zorgt in de Barok voor melodieuze lijnen, ondersteund door strak drumspel van nieuw aangetrokken jazz drummer Frans van Gastel. Zanger George van Wetering maakt de vergelijking met Placebo volledig waar. Zijn breekbare zang vult de muziek uitstekend aan. Een veelbelovende formule van talent, originaliteit, technische vaardigheden en potentie…”
3voor12/Noord-Holland - oktober 2007
“De toetseniste … steekt klein en vooral erg oosters af bij de lange blonde zanger George. Hoewel de band op elkaar ingespeeld is als een geoliede machine, is er daarentegen heel weinig contact met het publiek. Toch past het wel bij ze en de muziek is erg origineel. Wat ze spelen is te omschrijven als elektronische indierock. Zanger George heeft een hoge stem die bijna aan Prince doet denken. Samen met het statische toetsenspel is dit een zeer dansbare formule.”
Lopendvuur.nl - oktober 2007
“De Palm is klein en bij aankomst al propvol. Bovendien is het warm en is het te klein voor de geluidsinstalatie, zodat het geluid slecht en te hard is. Het is echter mogelijk om het optreden te bekijken vanaf het terras. Als de deur van het café open is klinkt het geluid zeer behoorlijk. Zo kijk ik naar Monokino, dat een hippe, voor Popronde-begrippen zeervernieuwende versie van eletronische pop speelt. De drums en melodiën zijn doordacht en de zang doet aan Brian Molko (Placebo) denken, maar dan met minder zelfmedelijden. Hopelijk inspireert deze band Den Bosch, al is het maar om ze nog eens te boeken.”
LiveXS België - september 2007
“Monokino was onze absolute winnaar van de avond. Dit trio zet een erg unieke, eigenzinnige sound neer, in de eerste plaats te danken aan het androgyne stemgeluid van George van Wetering. We horen diverse invloeden; OMD, Placebo tot zelfs flarden Joy Division. Laat deze jongens aub snel naar België komen!”
LiveXS - september 2007
“Het doet deugd om te kunnen concluderen dat de dansbare elektropop ook uitstekend te behapstukken is wanneer je onderuit gezakt op een luxe sofa hangt. Binnenkort bij jou in de buurt!”
ANS Online - september 2007
“Het speelse karakter van sommige nummers, in combinatie met het geluid van een volwassen rockband, overtuigt de meeste aanwezigen.”
Grote Prijs - september 2007
“Dit kan wel eens de sensatie worden van 2007″
“Monokino is hip genoeg om uit te groeien tot een grote band.”
“Heeft zeer zeker buitengrenselijke potentie.”
“Erg origineel trio wat helemaal klopt. Vocalen, instrumenten zijn perfect in balans en staat als een huis. Wat een leuk bandje is dit.”
“Afwisselende indie electro uit Amsterdam. Niet voor 1 gat gevangen. Erg divers, erg, heel erg goed. Moet hoge ogen gaan gooien. De band heeft alles in ruime mate.”
“Erg origineel. Zij weten een perfecte balans te vinden tussen hoofd, onderbuik en
voeten van de vloer.”
“Eindelijk een band die het avontuur onbevangen durft op te zoeken.”
“Goede mix van toen en nu. Goed tegendraads hedendaags.”
“Stuk voor stuk juweeltjes.”
“Goed over nagedacht, uitgekiende arrangementen. Lekker die scheurende filters!”
“Goed spel, goed programmeerwerk. Allemaal goed in evenwicht.”
“Zeer melodieus en gevarieerd.”
“Catchy tunes”
“Pakkend en meeslepend”
“Breekbaar, kwetsbare zang. Mooi contrast met de wat koelere beats en keyboards.”
“Zeer kenmerkende stem die de muziek volledig kleurt.”
“Bijzondere band met originele benadering van electronica en pop. Zeer origineel en overtuigend. Een finalist !!!!”
“Deze band komt een eind! Ik tip ze als finalisten!”
3voor12/Nijmegen - september - 2007
“Door eerdere optredens in Nijmegen al vrij bekend, is de band een publiekstrekker. Het optreden is veilig. Hun electropop zit goed in elkaar…”
LiveXS - september - 2007
“Meer fans zijn er al voor Monokino, dat met een bak electronica en beheerste indie-liedjes ook hier durft te experimenteren. En wie dat overtuigend doet, kan op deBeschaving zeker rekenen op bijval.”
LiveXS - mei - 2007
“De Amsterdammers beginnen dan ook ietwat aarzelend aan de beschikbare 30 minuten durende showcase, maar weten uiteindelijk met hun 80’s verantwoorde synthpop (en het prachtige Vincent Still Plays In The Sand) het publiek voor zich te winnen.”
Metro Amsterdam - april - 2007
“…zo bijzonder maakt is de combinatie van een klassieke pianiste, een drummer en een zanger/gitarist. Ze maken elektronische indiepop.”
Waldnet - maart - 2007
“Monokino was verrassend goed.” “Electropop waar toekomst in zit, dus houd deze band in de gaten.”
LiveXS - maart - 2007
“Kort door de bocht is dit indiepop met een lekkere scheut elektronica. En dat klinkt geheel niet onverdienstelijk. Vooral ‘Vincent Still Plays In The Sand’ en afsluiter ‘Trendy Cafe’ eisen de aandacht op; toepasselijke beats, rockende gitaren, new wave-invloeden en die kenmerkende zang. Ingrediënten die de voetjes zeker van de vloer moeten krijgen. Sterker nog, dat gebeurt al regelmatig, heb ik begrepen. Het vrij subtiele ‘Raving For Love’ laat Monokino van een wat ingetogener kant horen. Die bevalt ook prima. Deze cd smaakt dan ook overduidelijk naar meer.”
3voor12 - februari - 2007
“Dat was waarschijnlijk ook niet het doel van Monokino. De toegift, een ballad, gaf blijk van de veelzijdigheid van de band. Monokino zoekt, meer dan Melomanics, de grenzen op van het genre. Het liet horen zowel gevoelig uit de hoek te kunnen komen als monotoon te kunnen beuken.” “Juist de sfeervolle songs gaven blijk van de muzikale onderlegdheid van het internationale trio. De geknepen, emotioneel geladen zang van George van Wetering deed samen met zijn gitaarwerk sterk denken aan Brian Molko van Placebo, maar verloor alle overeenkomsten in combinatie met het machinale drumgeluid en de verrassende melodieën van de Chinese toetseniste Yu Jin.”
MusicFromNL – augustus – 2006
“Een vol geluid wordt er hier gecreëerd door het bilaterale tweetal Monokino. Muzikaal gezien proeven we een beetje jaren 80 met duidelijke new wave invloeden geparkeerd in een net niet mainsteam-achtige popmuziek omgeving. Het klinkt behoorlijk bekend en tegelijkertijd toch uniek. Dat is wel een zwaar pluspunt, aangezien er vele herkenningspunten in de muziek van het duo zitten. Een vol geluid voor een tweetal. Dat siert deze twee muzikanten. Track drie, ‘Trendy Café’, is een prima festivalnummer waar de voetjes per direct van de vloer behoren te komen, het einde komt jammer genoeg net iets te direct… hoewel…, als luisteraar wil je nu meer. Je bent namelijk gevoed met leuke muziek. Deze eerste ep van Monokino is een uitgebalanceerd werkje dat naar meer doet verlangen.”
3voor12 - april - 2006
“Dan komt de eerste band, Monokino, op. Het wordt op de flyers aangekondigd als elektronische indiepop en dat is ook precies wat het is. Eindelijk eens een goede combinatie tussen alleen een keyboardspeler en een gitarist (niet zoals bijvoorbeeld, pakweg, noem een dwarsstraat, Zea). Ik ben nu al blij dat ik niet naar de uitgekauwde Amsterdamse Popprijs in Paradiso ben gegaan. Monokino heeft talent en potentie.”
Spits - oktober - 2005
“De band bestaat uit een zanger/gitarist en een toetseniste. De eerste lijkt een gewone Hollandse jongen met een bloempotkapsel, de toetseniste echter is een Chinees vrouwtje met lang zwart haar en een bril met dik zwart montuur (een veel geziene accessoire onder de Chinese bezoekers). De twee vormen een uitstekend duo door de combinatie van Placebo-achtige zang met de snelle, vaak staccatoakkoorden van de toetseniste. Ik was aangenaam verrast, deze band was totaal niet zoetsappig of mainstream. Wat stond mij nog meer te wachten deze avond?”
3voor12 - augustus - 2005
“…een van de hipste aanwinsten vanavond. De Chinees-Duitse Yu Jin verzorgt kundig en koel de electronica en gitarist George van Wetering ontpopt zich als een ingetogen performer. Hij is gezegend met de stem van Placebo’s Brian Molko, maar dan iets cleaner. Samen vormen ze simpelweg een heel goede band.”
Het Parool - mei - 2005
“Flip van der Ende, ex-A&R manager van Virgin, kiest voor Monokino, want: ‘’Die jongen was heel kwetsbaar en hij en dat meisje hebben muzikaal gezien de vinger aan de pols van de actualiteit.’’ ”
“Eveneens relevant vindt Van Der Ende zijn favoriet van de avond: Monokino. Ook de andere juryleden hebben sympathie voor deze Amsterdamse zanger/gitarist en de Duits/Aziatische toetseniste, met haar korte pony en zware, zwarte brilmontuur. Elektronische muziek staat doorgaans niet bekend als liedjesmuziek, maar dit duo maakt, mede door de fraaie melodieuze hoge zang van zanger George, de origineelste liedjes van de avond. Liedjes die beklijven en raken. De hele jury is het eens: Monokino krijgt de tweede plaats.”
3voor12 - mei - 2005
“Het duo Monokino heeft wél een duidelijke identiteit. Het is de meest eigenzinnige band van de avond. Zanger/gitarist George van Wetering heeft een opvallende stem die wat aan die van Brian Molko doet denken (alleen dan beter). De Chinese Yu Jin speelt keyboard.”
Oor - februari - 2005
“De eerste finalist is inmiddels bekend en heet Monokino. Het duo, bestaande uit George van Wetering en toetseniste Yu Jin mag met recht grensoverschrijdend genoemd worden, want ze haalden vorig jaar al de halve finale van de John Lennon Talent Award Show in Hamburg, de woonplaats van Yu Jin.”
Studio Brussel - mei - 2004
“Monokino neemt ons mee naar de jaren ‘80. We ruiken flarden Violent Femmes, het stinkt in het refrein zelfs naar de Pet Shop Boys en het geheel is nogal kitscherig gekruid, maar merkwaardig genoeg werkt die combinatie wel erg goed. Monokino heeft wat twaalf bands in een dozijn niet hebben; een eigen smoel.”